Waarom doelloosheid je belangrijkste nieuwe doel is

Wij westerlingen vinden het over het algemeen fijn om een doel te hebben. Iets om naar toe te werken en te leven. We hebben graag een duidelijk antwoord te hebben op de vraag: ‘Wat doe je?’ Die doelgerichtheid kan veel opleveren maar erin doorslaan is ook mogelijk. De tegenhanger van doelgerichtheid, doelloosheid, is misschien wel even belangrijk.

Waarom doelloosheid je belangrijkste nieuwe doel is

Doorslaan in doelgerichtheid

Sinds ik een duidelijk doel in mijn leven heb, ervaar ik een aantal karaktereigenschappen wat prominenter. Mijn doel- en actiegerichte ‘ikjes’ zijn bijvoorbeeld vaak van de partij. Dat is prima, maar soms sla ik door in die doelgerichte modus. Dan wordt zelfs ontspannen iets wat ‘moet’ om iets anders te bereiken. Recent las ik een verhaal in Happinez magazine waar ik in al mijn doelgerichtheid even stil van werd:

Er zit een jongen op een bankje, starend over het water van de Bosporus. Een toerist slentert langs, camera om zijn nek. Er ontspint zich een gesprek.
‘Wat doe je?’ vraagt de toerist. ‘Niets,’ antwoordt de jongen.
‘Waarom ben je niet aan het werk?’
‘Waarvoor zou ik moeten werken?’
‘Nou, voor geld natuurlijk. Als je hard werkt, word je rijk. Dan kun je een huis kopen en bedienden nemen.’
‘En dan?’
‘Dan werk je nog harder en word je nog rijker.’
‘En dan?’
‘Dan ga je rentenieren en hoef je nooit meer te werken.’
‘En dan?’
‘Nou ja…’ De toerist vindt het zo’n domme vraag dat hij niet meteen een antwoord heeft. Hij moet even rustig nadenken. ‘Dan kun je rustig op een bankje gaan zitten en uitkijken over de Bosporus.’
‘Maar dat doe ik toch al?’​

De toerist vindt het maar niks. Zomaar op een bankje zitten zonder doel? Wat heeft dat nou voor zin. Het brengt je nergens! Je moet hard werken, zodat je uiteindelijk op een bankje kan zitten..

Zijn in het moment, vrij van doelen

​Er zijn zoveel dingen in het leven om hard voor te werken en naar uit te kijken. Soms vergeten we dat er ook het hier en nu is. En dat het misschien de kunst is niet alleen met ons hoofd in de toekomst te leven maar ook te zijn in dit moment, vrij van doelen en acties die bijdragen aan die doelen.  En soms zien we niet dat de dingen waar we hard voor werken nu al aanwezig zijn. De jongen heeft geen huis met bedienden, maar dat bankje is er gewoon. 

Omarmen van doelloosheid

Voor mij is het verhaal over de jongen en de toerist een uitnodiging om de doelloosheid te omarmen in het leven. Het gewoon zijn, zitten en staren: doelloos. Ik ben benieuwd wat dat oplevert en hoe het voelt om bewust niet bezig te zijn met ergens naar toe werken. Zou het kunnen zijn dat we ergens naar streven wat eigenlijk nu al aanwezig is?

Verder lezen? Deze blogs vind je misschien ook interessant:

Liefs, Jojanneke
Intuïtief Life coach | Hart & Ziel Coaching | Den Haag

Nieuwe blogs ontvangen in je inbox | Archief met alle blogs

Facebooktwittergoogle_pluslinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *