Gaat het heel slecht met je als je soms suïcidale gedachten hebt?

Vroeger dacht ik er weleens aan. Ik dacht aan de last die van me af zou vallen, ik dacht aan de rust en ik fantaseerde over wat mensen zouden zeggen als ik er niet meer was. Desondanks was ik niet suïcidaal. In coachgesprekken kom ik het ook weleens tegen: mensen die, bijvoorbeeld na een ingrijpende gebeurtenis, suïcidale gedachten hebben en toch niet suïcidaal zijn. Vaak schrikken ze zelf flink van de gedachten. Gaat het zo slecht met me? Ben ik nu depressief?

Het zijn begrijpelijke vragen. Het taboe op het onderwerp maakt dat gedachten over zelfdoding per definitie zeer ernstig kunnen lijken. Toch zijn er situaties waarin enige relativering mogelijk en helpend is. Dit artikel helpt je te onderzoeken of dit voor jou het geval is. Als je het gevoel hebt dat het bij jou serieuzer is raad ik je dringend aan professionele hulp te zoeken. In alle gevallen raad ik je aan te praten met iemand die je vertrouwt.

Gaat het heel slecht met je als je soms suïcidale gedachten hebt?

Snakken naar een ander leven

Tijdens een voor mij moeilijke periode wilde ik niet echt dood. Ik vond het leven ingewikkeld en allesbehalve leuk en ik wenste dat ik gelukkig was. Ik snakte naar een ander leven of een andere beleving van mijn leven. Soms fantaseerde ik dat ik iemand anders was.

Merk je dat het vooral de omstandigheden zijn die maken dat je gedachten hebt over uit het leven stappen? Dan betekent dit waarschijnlijk dat de dieperliggende wens is te leven, maar dan op een andere manier. Je relatie is bijvoorbeeld net uit en je kunt je niet voorstellen ooit weer liefde te ervaren. Het verlangen is dan vooral dat de omstandigheden anders zijn. Het is belangrijk dit onderscheid te maken: wil ik mijn leven beëindigen omdat het nu zwaar is, of maken de omstandigheden niks uit? Als morgen alles anders is, voel ik me dan hetzelfde?

Het geruststellende idee van een uitweg

​Op momenten waarop ik het zwaar had was het op een vreemde manier fijn te denken aan de mogelijkheid van zelfdoding. Pas later begreep ik waarom: het gaf me een gevoel van een keuze en regie. De gedachte die ik dan had was: “Als het heel erg wordt, kan ik altijd nog..”. Deze gedachte gaf me rust. En dit is vaak wat een rol speelt als je niet werkelijk suïcidaal bent: het geruststellende idee dat je kunt kiezen en dat er (theoretisch gezien) een uitweg mogelijk is. Op deze manier denken is niet gek, het kan je zelfs weer wat kracht geven.

Behoefte aan erkenning en waardering

​Ik voelde me ongezien. Ik fantaseerde dat men me achteraf erg zou missen en graag vrienden met me had willen zijn. Als je merkt dat je veel nadenkt over hoeveel mensen je zullen missen is een behoefte aan erkenning en waardering waarschijnlijk een van de dieperliggende behoeften.

Wat is jouw dieperliggende wens of uitdaging?

Met dit artikel heb ik een relativerend licht willen schijnen op een zwaar onderwerp voor mensen die niet willen stoppen met leven, maar snakken naar een verandering. Het besef dat je er niet echt uit wilt stappen maakt hopelijk dat je je iets beter voelt en kunt uitkijken naar een nieuw perspectief. Ik hoop dat dit artikel je helpt om na te gaan wat jouw dieperliggende wens of uitdaging is. Is het mogelijk anders aan te kijken en om te gaan met bepaalde omstandigheden? Zijn er bepaalde omstandigheden die echt moeten veranderen ten behoeve van jouw levenslust? Zijn er essentiële factoren voor geluk die momenteel missen?

Het besef dat je niet suïcidaal bent betekent absoluut niet dat hulp geen toegevoegde waarde heeft. Erover praten met iemand die je vertrouwt en je een warm hart toedraagt kan misschien wel enorm opluchten. Het is sowieso belangrijk dat je iemand in vertrouwen neemt, zodat diegene af en toe kan checken hoe het met je gaat en jij niet het gevoel hebt dat je er helemaal alleen in staat.

Ik wens je sterkte en vertrouwen.

Verder lezen? Deze blogs vind je misschien ook interessant:

Liefs, Jojanneke
Intuïtief Life coach | Hart & Ziel Coaching | Den Haag

Nieuwe blogs ontvangen in je inbox | Archief met alle blogs

Facebooktwittergoogle_pluslinkedin

4 thoughts on “Gaat het heel slecht met je als je soms suïcidale gedachten hebt?

  1. Ilse says:

    Wat een mooi en goed artikel! Fijn dat je het bespreekbaar maakt want dat is echt zo belangrijk. Het is echt heel herkenbaar vanuit een moeilijke periode in mijn leven, waarbij ik gelukkig mijn gedachten hierover kon uitspreken zonder dat er allerlei toestanden van kwamen. Helaas heb ik ook meegemaakt dat de hulpverlening helemaal op tilt sloeg toen een vriendin van mij daar aangaf dat het voor haar zo niet meer hoefde. Dat vind ik nu nog steeds bizar. Ze ging zichzelf heus niets aandoen, dat vertrouwen had ik wel, ik begreep precies waarom ze die gedachtes had, want het idee om nog 50-60 jaar door te moeten met hoe ze zich op dat moment voelde…dat was geen leuk vooruitzicht, daar zou niemand zin in hebben. Doordat de hulpverlening zo panisch reageerde ging ze denken dat ze gek was, durfde ze er niks meer over te zeggen enz.enz.enz. Ik ben heel blij dat ze er met mij wel gewoon over kon praten, waardoor het niet zo’n heel zwaar ding werd, maar echt een flater van die hulpverleners…de acties die ze op die mededeling namen waren heel vreemd, en erover praten hoorde gek genoeg niet bij de acties. Ik denk dat er inderdaad een groot verschil zit zoals jij al zegt, of het te maken heeft met de omstandigheden of dat die niet uitmaken. Hulp zoeken is hoe dan ook belangrijk, al is het maar bij een goede vriend/vriendin. Ik denk dat er best veel mensen zijn die suïcidale gedachten hebben of hebben gehad.In mijn ogen is het niet meer dan logisch dat je daaraan denkt als het leven heel erg tegen zit en je even geen uitweg ziet en het lijkt alsof het nooit meer goed komt…want het vooruitzicht altijd zo door het leven te moeten is natuurlijk geen leuke gedachte, dat wil niemand. Hoe dramatischer hierover door de omgeving gedaan wordt, hoe meer je die persoon isoleert lijkt mij, want die durft zich niet nog een keer uit te spreken en zit dus alleen met die gedachten…dat kan nooit goed zijn. Prachtig artikel dus, hopelijk help je hier veel mensen mee. Destijds kon ik me niet voorstellen ooit gelukkig te zijn, vandaar die gedachten, maar inmiddels kan ik zeggen dat ik me nog nooit zo gelukkig heb gevoeld als nu. Het is hard werken geweest, maar het was het dubbel en dwars waard. 🙂

    • Dank je wel voor je reactie Ilse. Allereerst: wat fijn dat je je gelukkig voelt! Het is je van harte gegund. En jouw verhaal is denk ik een opsteker voor mensen die het momenteel moeilijk hebben. Ook al is het nu misschien niet voor te stellen; het is mogelijk dat je je in de toekomst compleet anders voelt.

      Verder kaart je een belangrijk onderwerp aan: de reactie van anderen/ van de hulpverlening. Ik ben blij te lezen dat jij je vrij hebt gevoeld je gedachten en gevoelens te delen zonder dat daar ‘toestanden’ van kwamen. Ik kan me goed voorstellen dat panische reacties niet helpend zijn. Zoals je aangeeft: iemand kan daar van schrikken, wellicht denken dat hij/zij gek is en zich zelfs isoleren. Niet bepaald een verbetering van de situatie.. Natuurlijk is het altijd belangrijk iedereen serieus te nemen en niet te bagatelliseren. Ik denk dat dit heel goed mogelijk is op kalme, doortastende wijze zonder paniek. Overigens denk ik dat bij sommige hulpverleningsorganisaties ook zou kunnen meespelen dat ze vooral willen aantonen dat ze alles hebben gedaan om iemand te helpen. Dat is begrijpelijk, maar daardoor kan de werkelijke hulpbehoefte uit het oog verloren worden.

      Dank je wel voor jouw waardevolle bijdrage!

  2. Ilse says:

    Beetje late reactie, maar zie nu pas jouw reactie. Ik hoop dat het een opsteker is voor andere mensen, ik ben heel blij dat ik door gezet heb, het was echt geen makkelijke weg, maar ik weigerde ook te accepteren dat gelukkig zijn voor mij niet weggelegd zou zijn. Dat heeft me wel geholpen denk ik, en ook vrienden die me steunden toen me aangeraden werd om wat intensievere therapie te volgen. Ik vond dat ik toch niet “gek” was, dus wilde niet, maar zij hadden zoiets van “tuurlijk ben je niet gek, maar waarom zou je het niet doen als het je kan helpen?” Daar zat natuurlijk wel wat in. Inmiddels kan ik me bijna niet meer voorstellen dat ik me ooit zo slecht heb gevoeld, de omgekeerde wereld dus.Het is zeker belangrijk om iedereen serieus te nemen, juist mensen die het (even) niet meer zien zitten, maar voor mij is het onderwerp negeren juist niet iemand serieus nemen.Dat vond ik toen bij die vriendin zo erg, zo van we hebben het er maar niet over, want dan is het er niet, maar kom maar wel tijdelijk intern zitten ter zelfbescherming, daar kon ik met mijn pet echt niet bij, zeker omdat er geen gesprekken volgden over dat onderwerp.
    Het is denk ik voor de omgeving ook wel lastig natuurlijk, je wilt de mensen om wie je geeft graag gelukkig zien en als dat niet zo is wil je graag iemand helpen, maar je kunt eigenlijk vrij weinig doen. Ieder heeft zijn eigen tijd nodig om ergens uit te komen. Maar een luisterend oor is vaak al voldoende en weten dat je niet de enige bent die zich zo voelt kan ook al een enorme steun zijn.

    • Mooi wat je zegt: iedereen heeft zijn eigen tijd nodig om ergens uit te komen. Ik denk dat dit heel waar is en dat het helpt, als naaste van iemand die het zwaar heeft, om dit te beseffen. Het gaat er misschien soms om anderen niet alleen geluk, maar ook ongeluk te ‘gunnen’. Anders wordt het ongeluk iets wat er niet mag zijn en zo snel mogelijk opgelost moet worden. Terwijl transformatie vaak begint met acceptatie van wat er is. En inderdaad: een luisterend oor kan een enorme steun zijn! Ik denk dat mensen vaak denken dat ze oplossingen en adviezen moeten bieden als iemand het moeilijk heeft, maar gewoon ruimte geven aan iemands verhaal en pijn kan zo helend zijn. Dat geeft erkenning (ik hoor je en ik zie je pijn) en het gevoel dat ook dat ongelukkige gevoel er mag zijn in de vriendschap/relatie.

      Dank je wel weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *